مژده به مومنان مسیح
انجیل به ظهور بهاءالله وعده داده است. من به عنوان مسیحی در تورات و عهد قدیم
از مسیح رد پا یافتم. رد پای بهاءالله و اشاره به ظهور او در انجیل آمده است. چاره
ای نیست. یا باید ظهور تازۀ عیسی مسیح با نام تازۀ بهاءالله را پذیرفت و از تاریکی
عدم ایمان به نور قدم گذاشت، یا باید چون آنا و کایفا (موبدان بزرگ زمان مسیح)
انکار کرد و بشارت انجیل را نادیده گرفت.
نادیده گرفتن بهاءالله و انکار او، همانا انکار مسیح و انکار قربانی مسیح و از
دست دادن رستگاری است. می پرسید چرا؟ مگر مسیح نگفت که تمام گناهان قابل بخشش
هستند مگر انکار و کفر به روح القدس؟ پس مسیحی که بهاءالله یعنی فرستندۀ روح قدسی را
انکار کند دیگر مسیحی نیست و در برابر گناهان خود بخشوده و آمرزیده نیست. انکار بهاءالله
ارزش قربانی مسیح و خون او را لوث می کند.
ولی انکار بهاءالله بدون پیشینه و پیشگویی انجیل نیست. مسیح می گوید و پولس نیز بارها می گوید که بازگشت مسیح مانند دزدی است که در شب می آید. این تعلیم مهمی است. یعنی صاحب خانه (کلیسا) هشیار نیست و مسیح می آید و می رود و ما هنوز در خوابیم و هر یکشنبه به کلیسا می رویم و در آرزوی مسیح هستیم! اگر در مسیح زنده هستیم چرا ظهور تازه را در نیافتیم.
لكن روز خداوند چون دزد خواهد آمد
كــه در آن آسمانها بصدای عظیم زائل خواهند شد و عناصــر، سوخته شده از هم خواهد پاشید و زمین و كارهایی كه در آن است
ســوخته خواهد
n پطرس II ، فصل 3، آیه 10
پاسخ مسیح در انجیل
است. او می گوید که ملکوت خدا مانند عروسی پسر شاه است. دعوت شدگان بسیارند ولی
انتخاب شدگان اندک هستند.
از دعوت به انتخاب قدم
گذاشتن وظیفۀ روحانی و راه آمرزش ماست.
وعدة حضرت مسیح در مورد ظهور دوبارۀ
خود. در فصل بیست و یكم انجیل لوقا
مسطور است. این بشارت ظهور در پاسخ مستقیم به سؤال حواریون داده شده است. از مسیح سوال شد: "پس این امور كی واقع
خواهد شد و علامت نزدیك شدن این واقعه ها چیست؟"
حضرت مسیح آنها را از پیامبران دروغین (یعنی
مسیحیان مدعی نبوت) بر حذر داشت كه بنام او (از میان مسیحیان) خواهند آمد و بعد
میزان و ترازوی کاملی را كه با آن میتوانند از آمدنش مطمئن شوند مطرح کرد و
جای شک نگذاشت:
"بدم شمشیر خواهند افتاد و در میان جمیع
امتهای غیر یهودی به اسیری خواهند رفت و اورشلیم پایمال امتها خواهد شد تا
زمان امتها به پایان رسد ... و آنگاه پسر انسان را خواهند دید كه بر ابری
سوار شده با قوت و جلال عظیم میاید." (2)
معنی اصطلاح "زمانهای امتها" برای
محققین كتب مقدسه آشنا و روشن بود. بنا بر شاهد انجیلی زمانی را مشخص مینماید
كه در آن، اورشلیم بدست بیگانگان و غیر یهودیان (یا امتها) خواهد افتاد و در
این مدت یهودیها خودشان از وطن رانده خواهند شد.
به زبان ساده، حضرت مسیح وعده داد زمانی
بازخواهد گشت كه یهودیان پس از دوران تبعید و دربدری به وطنشان برگشته
باشند. بدین ترتیب هنگام بازگشت آنها
به وطن، "زمانهای امتها" به انجام میرسید.
دقت کنید. مسیح می گوید: "در میان جمیع
امتها به اسیری خواهند رفت." اورشلیم
را تیتوس امپراتور روم در سال 70 میلادی ویران کرد و یهودیان متفرق و تبعید
شدند. حتی زمین آن شخم زده شد.
یهودیان آواره شدند. بسیاری از آنها درست همانطور كه حضرت مسیح
فرموده بود، "بدم شمشیر افتادند"، فرار كردند، و "در میان جمیع
امتها به اسیری" رفتند.
از 1844 به بعد روزهای آوارگی تمام شد.
تا سال 1844 یعنی آغاز ظهور تازۀ که سال
آغاز دعوت نوین بود!
در سال 1844 یهود با دریافت اجازه از
عثمانی توانست به سرزمین مقدس مراجعت کند!!
این است دقت و توانایی خداوند در تغییر تاریخ
و تحقق وعدۀ خویش. عجیب است که بشر درس نمی گیرد و ایمان نمی آورد.
ممکن است شخصی بهاءالله را انکار کند
ولی به قیمت انکار مسیح و هدر رفتن رستگاری خودش است.
بهاءالله را باید شناخت و عاشق او شد و
باید او را در قلب بپذیریم و کیمیای عشق او مس مرده قلبها را تبدیل به زر زنده می
کند. کما اینکه من را زنده کرد.
ولی بدون دعا و طلب هدایت کسی به
بهاءالله نمی رسد و بقیۀ راهها به شیطان و گمراهی است.